Religie-trilogie deel 3. De finale

Zelf ben ik christelijk opgevoed. Gereformeerd, om precies te zijn. Het was gelukkig niet al te zwaar qua rokjes en hoedjes, maar ik zag het wel om mij heen. Ik had daar wel een oordeel over in die tijd, zo rond mijn twintigste. Ik vond het allemaal maar zo-zo. Mijn ouders wilden wel dat we mee gingen naar de kerk, maar tijdens de puberteit werd het af en toe trekken aan een dood paard voor ze. Of tenminste, voor mijn moeder. Mijn vader bemoeide zich daar niet zo mee, omdat hij zelf niet vaak meeging. Uiteindelijk ging ik wel, tot na mijn trouwen. Daarna werd het snel minder. Mijn dochters zijn nog wel gedoopt, maar de motivatie was er niet echt. Slap, misschien. Gewoon, geen zin om te gaan.

Ik denk de laatste tijd regelmatig na over wat ik om me heen zie. Er gaan – ondanks de leegloop in de kerken – nog steeds ontzettend veel mensen naar de kerk elke zondag. Ik heb daar wel respect voor. Maar willen we niet gewoon graag ergens bij horen? Zijn we niet standaard zoekende mensen? Hopen dat het niet allemaal voor niks is wat we doen? Zit die angst erbij? Dat er gewoon helemaal niks is hierna? De wereld is niet maakbaar, en ook het hiernamaals kan weleens voor grote verrassingen zorgen.

Het ergens bij willen horen: ik werk nog, en ga drie dagen per week naar mijn werk. Ik zit daarvoor zowat een uur in de trein. Ik vind het prima, maar hou ook van vakantie. Ook zit ik op een fotoclub. Met leuke opdrachtjes. Mijn man daarentegen is al een paar jaar thuis. Ik merk soms aan hem, dat hij eigenlijk ergens bij wil horen. Een club, een groep mensen. Het maakt niet eens zoveel uit hoe of wat.

Even terug naar het onderwerp religie. Hoe je in je dagelijks leven invulling geeft aan de wetenschap ‘dat we het niet weten’, is iets heel persoonlijks. We weten eenvoudigweg niet waarom we zijn geboren en waarom we dood gaan. Bovendien kan ik zelf bepalen wat ik wel of niet geloof. Als ik geloven wil in het verschrikkelijke spaghettimonster, dan is dat aan mij. Maar ik ben redelijk gelukkig, en ik ben niet wanhopig op zoek naar een vorm voor mij ‘hoe het zit’. Snap je. Maar het feit dat er een Gene Zijde is, waar je naar teruggaat, en weer waarvandaan je mag vertrekken, vind ik wel een mooie gedachte. Ik las eens een boek, ‘Emed – zijn leven aan gene zijde’, van W.A.H. Mulder-Schalekamp, en hierin staat het behoorlijk helder beschreven. Maar dat komt omdat deze gedachtegang me behoorlijk sympathiek overkomt. Het past bij mij. Zowel op zielsniveau, als op praktisch niveau. Maar nogmaals, ik weet niet wat de waarheid is. Ook ik wil verbonden zijn. En hopen op een volgend leven? Ja, ook ik. Om misschien mijn geliefde familie terug te zien.

Tenslotte, als ik dan niet weet hoe het zit, als ik dan niet zeker weet of er een hiernamaals is, dan kan ik maar beter genieten van dit ene leven. Dan kan ik er hier maar gewoon het allerbeste van maken! Altijd proberen het juiste te doen. Niet alleen voor de ander, maar ook voor mezelf. Want heb uw naaste lief, als uzelf!

2 gedachten over “Religie-trilogie deel 3. De finale

Voeg uw reactie toe

  1. Tjonge, jou kerkelijke opvoeding lijkt op de mijne …………
    Als jong volwassenen heb ik mijn eigen onderzoek naar geloof gedaan.
    En nu weet ik dat Hij over mij waakt, en pure liefde is, maar ik heel goed zonder een kerk en al zijn voorschriften kan.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: