Blogs

PRIMEUR! Belofte maakt schuld, en ik beloofde jullie een korte passage uit mijn debuutroman, die ik in 2019 hoop af te ronden. Misschien is het handig als ik eerst iets vertel over de verhaallijn. De titel van het boek is overigens nog niet vastgesteld. Als je het onderstaande bericht gelezen hebt, schroom dan niet om commentaar te leveren! Marieke is de dochter van de plaatselijke bakker in het dorpje Sint-Geertruid en woont in Zuid-Limburg. Het is het jaar 1950 en het bakkersgezin heeft een heftige tijd achter de rug. Bovendien is Marieke op Bevrijdingsdag in 1945 aangerand door de dronken molenaarsknecht. De toch al verlegen, jonge vrouw zweert alle mannen af en ze heeft slechts één droom: onderwijzeres worden. Om geld te verdienen gaat ze werken in de abdij, op het landgoed Moerslag. De monniken winnen haar vertrouwen door hun integere en open karakter, wat uiteindelijk resulteert in een onverwachte wending in het leven van de intelligente Marieke. De rest van het verhaal zal je vinden in het boek, maar zoals beloofd: hier een tipje van de sluier! “Niet alleen de rode tweeling, ook Peter, Andreas en Frank zoeken Marieke regelmatig op: ze is dan wel aan het werk, maar het deert de heren niet. Om de één of andere onverklaarbare reden zien ze in Marieke een dankbare luisteraar: misschien komt het omdat ze in de winkel van de bakkerij altijd vriendelijk en beleefd moest zijn. En zo is ze ook in de abdij. Ze is zich er constant van bewust dat ze bij haar werkgever is, en dat er van haar wordt verwacht dat ze haar werk doet. Toch is dat niet de enige reden dat Marieke altijd bescheiden en stilletjes haar werk doet. Ze heeft graag controle over de situatie, en houdt niet van verrassingen. Gelukkig gebeurt er ook niet zoveel onverwachts in de abdij, dus wat dat betreft heeft ze niets te vrezen. Toch valt het bij sommige bewoners van de abdij op dat Marieke zo stilletjes en behoedzaam haar werk doet. ‘Doe jij wel rustig aan Marieke? Anders heb je geen werk meer over voor vanmiddag!’, grapt Andreas. Zijn stem klinkt streng, maar de lach op zijn gezicht verraadt dat zijn opmerking slechts als grap bedoeld is. Marieke schrikt enorm, en ze schudt door elkaar. Ze laat haar spons uit haar handen vallen. ‘Oh, sorry, neem me niet kwalijk, ik hoorde je niet aankomen!’ Marieke verontschuldigt zich, terwijl zij er niets aan kon doen. Andreas slaat de handen in elkaar en zegt: ‘och Marieke, dat komt toch niet door jou! Het is heel dom van mij dat ik zo geruisloos naderde, excuses van mij zijn beter op zijn plek. Dus het spijt me dat ik je zo liet schrikken!’ Marieke glimlacht, en zegt dat het al goed is. ‘Het maakt niet uit Andreas, ik was zo in gedachten verzonken!’ Ze raapt gauw de spons op, spoelt hem uit en maakt het raam nog eens nat. Andreas wrijft over zijn kin, en met zijn lange gedaante staat hij rijzig naast haar. Hij is wel benieuwd hoe het met haar gaat. ‘Als ik trouwens vragen mag Marieke, hoe bevalt het je tot nu toe bij ons? Kun je je weg een beetje vinden inmiddels?’ Andreas kijkt Marieke vragend aan, en na een vluchtige blik van Marieke antwoordt ze instemmend. Ze stopt even met het inzepen van het raam en ze zegt: ‘oh ja hoor, dankjewel voor het vragen. Ik vind het leuk hier’. Marieke heeft een rode kleur gekregen, en gaat verder met haar werk. Het werk, dat haar inmiddels plezier geeft, het werk dat haar voldoening geeft. Ze zegt, om haar eerdere antwoord nog eens te bevestigen: ‘ik ben blij met mijn baan en hoop hier nog lang te mogen blijven’. Ze kijkt Andreas opnieuw even kort aan, maar dat voelt voor haar zo ongemakkelijk. Marieke heeft er vaak moeite mee om mensen aan te kijken, en al helemaal als zij het onderwerp van gesprek is. Ze kucht zenuwachtig en doet opnieuw haar spons in de emmer om het zelfde raam nog maar eens in te zepen. Ze is zich er akelig van bewust dat ze niet alleen verlegen is, ze komt ook verlegen óver. En Andreas mag dan de grappenmaker zijn, hij is van binnen geraakt door haar introverte en onzekere houding naar hem toe. Hij weet, net als Gerardus en Sjaak, wat Marieke te verduren heeft gehad in het verleden. Maar Andreas bijt nog liever zijn tong af dan dat hij daar ooit over zou beginnen met haar. Andreas voelt mededogen met het meisje, en realiseert zich ineens dat hij een man is, weliswaar op leeftijd, maar toch stapt hij zichtbaar bewogen een paar passen achteruit en spreekt zich tenslotte uit. Met zachte stem zegt hij: ‘Marieke, ik wil dat je weet dat mocht er ooit iets zijn, iets wat je dwars zit, dan kun je altijd bij mij terecht , en ook bij Gerardus, dat weet ik zeker. Onthoud het goed, voor alles, voor wat dan ook.’ Marieke knikt driftig met haar hoofd en poetst het raam droog alsof haar leven er van af hangt. Andreas draait zich om en loopt de moestuin in. Hij overdenkt de woorden van zojuist en heeft even tijd nodig om zich te herpakken. Hij voelt zich zelden zo onhandig als nu.”

Advertenties

Doden herdenken

Er waren weer wat toevalligheden dit weekend. Bizar allemaal. Op vrijdagavond keek in de camper naar de tv en viel middenin een film. De film heette Sonny boy of iets dergelijks, en het speelde zich in eerste instantie af in het jaar 1929. Een blanke vrouw trouwde met een man uit Suriname, en dat was... Lees verder →

Mijn boekje te buiten ~2~

En langs het tuinpad van mijn vader… Zag ik de hoge bomen staan! Oh heerlijkheid der heerlijkheden. Ik heb een hele mooie herinnering, en misschien is daar wel de liefde voor het buitenleven ontstaan. We hadden een moestuin, een vierkant stuk grond. Ik was een jaar of vier, amper drie turven hoog. De borders met... Lees verder →

Dokters zijn net mensen

Om direct tot de kern van dit onderwerp te komen: huisartsen weten lang niet alles. Sterker nog, ze nemen soms nonchalant beslissingen, waarvan ze zelf de consequenties niet altijd kunnen overzien. Zijn huisartsen goed als bufferzone tussen de patiënt en het ziekenhuis? Houden zij zoveel mogelijk mensen tegen momenteel, om de kosten van het ziekenhuis... Lees verder →

Deel 3 #Metoo en andere pesterijen

Deel 3 #Metoo en andere pesterijen ‘Het is heel fijn om tussendoor wat luchtigs te schrijven’, dat is waarmee ik deel 2 eindigde. En ondanks het luchtige schrijven tussendoor, bleef Metoo in mijn hoofd rondspoken. Want ja, hoe sluit ik dit onderwerp nu af. Het is nooit af. Het is een terugkerend thema en valt... Lees verder →

Alle geluk van de hemel

Hij is nog steeds mijn broer. Hij was acht. Mijn broer. Ik verloor hem toen ik vijf was. Onze moeder was net een maand daarvoor overleden, ze is als ik het goed begrepen heb ongeveer vier jaar ziek geweest. Zij werd ziek toen ze mij nog borstvoeding gaf. Mijn vader was min of meer voorbereid... Lees verder →

Kunnen we weer normaal gaan doen?

Momenteel merk ik dat het gebruik van de mobiel steeds vaker ter discussie staat. Niet alleen jongeren zie je gebiologeerd loeren naar het schermpje, ook ouderen lopen weg met dit gebruiksvoorwerp. We zien wel eens stelletjes in een restaurant zitten, en allebei kijken ze continue op hun mobiele telefoon: waarom ga je dan uit eten?... Lees verder →

Noem me bij mijn ware namen

Dit verhaal bevat een passage uit het boek van Thich Nhat Hanh. Het boek heet ‘Iedere stap is Vrede’ en deze schrijver leefde in Frankrijk als Boeddhistische monnik. Dit onderstaand hoofdstuk is letterlijk overgenomen uit dit boek en ik vind dit zo mooi! We zijn nooit alleen slachtoffer, we zijn ook dader! Er zijn ons... Lees verder →

In vogelvlucht: Pimpelmees

Elke dag wordt opgeleukt door een vrolijke flierefluiter. Deze Pimpelmees heeft het kopje met water ontdekt, al is deze regelmatig bevroren de laatste tijd. Wel jammer en sneu. Het beestje blijft niettemin altijd kleurrijk en even aaibaar. Helaas vliegt hij of zij telkens weg als ik dat laatste probeer. Het ene moment word ik verliefd of... Lees verder →

In vogelvlucht: Boomkruiper

Af en toe plaats ik hier een afbeelding van een vogel. Het is altijd een door mijzelf gemaakte foto. Deze keer is het de Boomkruiper. Hij komt overal voor in Nederland en heeft een mooie schutkleur, zoals je kunt zien op de afbeelding. De Boomkruiper is vrij stil in het bos, maar ik ken hem... Lees verder →

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: